لوگو

مطالب آموزشی کارآفرینی و تجارت ،خبر، سرگرمی، کسب و کار

روز میلاد خورشید- جشن خرم روز- نخستین جشن دیگان

جشن دیگان

 

روز میلاد خورشید؛ جشن خرم روز، نخستین جشن دیگان

 

روز تولد دوباره خورشید پس از بلندترین شب سال

 

روز تولد دوباره خورشید پس از بلندترین شب سال

از سال ۱۷۳۸ قبل از میلاد یعنی در حدود ۳۷۴۶ سال پیش ، یکم دی ماه را با نام  ” روز خور ” یا  ” دی گان ” می شناسند ; روزی که خورشید دوباره بعد از بلندترین شب سال طلوع می کند و باز به دنیا زندگی می بخشد .

جالب است بدانید که دی یکی از صفات برجسته خداوند بوده است و از این جهت اولین روزی که وارد دی ماه می شویم از اهمیت و جایگاه ویژه ای در میان ایرانیان باستان برخوردار بوده است . همچنین میان ایرانیان باستان ، در کنار این که همیشه شب یلدا جایگاه ویژه ای داشته و همیشه با مراسم های مخصوص اش برگزار می شده است ، اما همیشه ترسی از شب در میان باستانیان وجود داشته است ، ترس از بلندترین شب سال ، ترس از ظلمتی بیشتر از همیشه و ترس از این که دیگر خورشید طلوع نکند . آن ها برای اینکه این ترس را فراموش کنند خود را با اعمال و مراسم های شب یلدا مشغول می کردند و دور اقوام و دوستان جمع می شدند تا از شدت این ترس کم شود . حال که بلندترین شب سال را تا صبح در کنار هم سپری کرده اند ،  صبح روز بعد آن ، یعنی صبح روز یکم دی ماه ،  را ” روز خور ” یا دی گان می نامیدند و آن را تعطیل اعلام می کردند و خستگی بیداری شب گذشته را از تن به در می کردند .

 

 

چرا روز بعد از طولانی ترین شب سال را تعطیل می کردند ؟!

همان طور که گفتیم روز یکم دی ماه یعنی روز بعد از شب یلدا را در ایران باستان تعطیل می کردند تا در خانه استراحت کنند . این تعطیلی به این دلیل نبوده که بخواهند به قول امروزی ها از زیر کار در بروند  بلکه دلیلی بسیار جالب داشته اند ;  دلیلشان هم این بوده که خستگی که از شب گذشته برای گذران شب یلدا بر وجودشان مانده است ، باعث نشود تا در امور روزانه شان تاثیر منفی بگذارد ، باعث بدرفتاری با ارباب رجوع شود ، و یا حتی باعث دروغی گفته شود اگرچه در حد یک دروغ کوچک ، آن هم در روز تولد دوباره ی خورشید .

به همین دلیل این روز تعطیل بوده تا حتی کوچکترین کار اشتباهی انجام نشود .

 

روز یکم دی ماه | روز برابری و برادری

همچنین در برخی از کتب و شواهد تاریخی آمده است که روز یکم دی ماه یا همان ” روز خور ” روز برابری و برادری و عدالت بشریت بوده است  . در این روز تمام مردم  ، چه شاهان و رعیت همه لباس ساده ای به تن می کردند تا همه در نظر یکسان و برابر به نظر برسند . هیچ کس در این روز حق دستور دادن به کسی را نداشت و هر کس هر کاری را انجام می داد از روی میل و رضای خودش انجام می داد نه آن که بخواهد دستور کسی را اجرا کند . همچنین در این روز کارهایی مثل جنگ و خونریزی ، شکار در حد کشتن یک مرغ یا گوسفند ممنوع بوده و به شدت از انجام آن ها اجتناب می شده است .

دانشمند بزرگ ابوریحان بیرونی در اثر ارزشمندش با نام «آثار الباقیه» , در جایی از آن درباره ی روز یکم دی ماه یا همان «خرم روز» می نویسد :

در این روز عادت ایرانیان چنین بود که پادشاه از تخت شاهی به زیر می آمد و جامه سپید می پوشید و در بیابان بر فرشهای سپید می نشست… پادشاه با دهقانان و برزیگران مجالست می کرد و در یک سفره با ایشان غذا می خورد و می گفت: «من امروز مانند یکی از شما هستم و من با شما برادر هستم زیرا قوام دنیا به کار هایی است که به دست شما می شود و قوام عمارت آن هم به پادشاه است… من که پادشاه هستم با شما برزیگران برادر خواهم بود و مانند دو برادر مهربان خواهیم بود به خصوص که دو برادر مهربان ، هوشنگ و ویکرد چنین بودند…»

 

فلسفه ی واژه ی ” دی “

در مورد جایگاه و فلسفه ی واژه ی دی در میان ایرانیان باستان باید این را بدانید که ، واژه ی دی در اوستا ، دتهوش (Dat – Hush) یا دزوه (Daz – Vah)  می باشد که به معنای آفریدگار یا دادار آفریننده است که همیشه برای اهورامزدا به عنوان صفت به کار می رفته است .

در مورد ریشه ی واژه ی ” دی ” ، این واژه از ریشه ی “دا ” می آید که این خود در اوستا و فرس هخامنشی و سانسکریت  به معنای آفریدن و ساختن و بخشودن است .

از این جهت واژه ی دی در ایران باستان از اهمیت ویژه ای برخوردار بوده است .

 

کلام پایانی …

گمانمی کنم این رسم ایران باستان را خیلی ها بپسندند !

پس کاری کنیم که این آداب و رسوم نه تنها فراموش نشوند بلکه تلاش کنیم تا آنها را بیشتر از پیش زنده نگه داریم .

تاریخ ارسال : ۲۸ام آذر ۱۳۹۵
بازدید : 208 بازدید
مطالب مشابه
نظرات کاربران